Nieuwkomer in Groenekan

(Lia Copijn samen met haar man Jørn Copijn voor de 1000-jarige linde waar ze elkaar 45 jaar geleden leerden kennen. De foto is genomen door kunsthistorica Mariëtte Kamphuis.)

In het verhaal op de achterliggende pagina haalt tuin- en landschapsarchitect ir. Lia Copijn-Schukking (Ontwerp- en adviesbureau Bruine Beuk) herinneringen op aan Groenekan.

Wij, Jørn en Lia Copijn, wonen nu ruim 40 jaar in Groenekan, Jørn zijn familie woont daar al ca. 200 jaar. Jørn is op zijn 10e jaar naar Groenekan gekomen, in december 1950. Hij is geboren in Gerswalde, ten noordoosten van Berlijn. Toen het ijzeren gordijn dicht ging, vluchtte de familie van Frans Copijn - Frans met vrouw en 5 kinderen - naar Nederland en gingen wonen bij oma Agnes in huize Welgelegen, Groenekanseweg 90, het huis waar Frans geboren was in 1899.

Ik, Lia, heb Jørn leren kennen in 1966, onder de 1000-jarige linde in Achterberg bij Rhenen. Dit was de eerste boom die Jørn in Nederland verzorgde. Ik studeerde toen in Wageningen waar ik in 1964 was begonnen met de studie tuin- en landschapsarchitectuur. Op de foto rechts staan we voor een eik ergens in Duitsland. Het was in de zomer van 1966, onze eerste gezamenlijke vakantie. Deze foto is gemaakt door een vriend van Jørn. Wij reden met zijn drieën vanuit Hannover naar Noord-Duitsland, naar een plaats waar de ouders van deze vriend woonden, ergens bij de Oostzee.

Eerste herinneringen aan Groenekan
Ik mocht de Mercedes van mijn vader lenen, hij ging op vakantie en had de auto niet nodig, dat was in de winter c.q. het voorjaar van 1966. Ik vond het eng, maar ook heel stoer om in die auto van mijn vader te rijden en dacht weet je wat, ik zal eens met de Mercedes naar Groenekan rijden. Zo gedacht zo gedaan! De Groenekanseweg was in die jaren nog redelijk rustig, het was ook op een zondag, maar ik had me niet gerealiseerd dat er bij elk bruggetje een hoge bult in de weg zat en ik reed met een flink vaartje over deze bulten, daar schrok ik toch heftig van! Wat een ROT weg, die Groenekanseweg en dan waren het nog niet eens de tegenwoordige drempels of de versmallingen die we ook nog gehad hebben rond 1984. Gelukkig ben ik heel huids aangekomen en ook de Mercedes mankeerde niets.

De Groenekanseweg heette vroeger Groenekansche DIJK en zou die naam weer terug moeten krijgen ter onderscheiding van de Groenekanseweg in De Bilt, wat nu we bij de gemeente De Bilt behoren erg verwarrend is voor brandweer en ziekenauto e.d. Denk ook aan GagelDIJK en de VoordorpseDIJK, deze ontginningsdijken die zo karakteristiek zijn voor het landschap tussen Utrecht en Hollandsche Rading, daar hoort de dijk door Groenekan ook bij!

Een andere, minder persoonlijke herinnering is, dat er heel lang een viaduct midden in Groenekan heeft gestaan, het stond er niets te doen, het was er al jaren geleden voor de A27 gebouwd. Toen deze snelweg dan eindelijk gebouwd werd, eind jaren 60, was het viaduct te smal en werd het afgebroken en moest er een nieuw, peperduur viaduct gebouwd worden. Zo gaat RWS met onze centen om en als dank kregen we het stinkgat, maar dat is weer een ander verhaal!

Ir. Lia Copijn-Schukking, tuin- en landschapsarchitect,
Ontwerp- en adviesbureau Bruine Beuk